İki Yanımda Kadın

Bir ofis düşün. Dışarıdan bakıldığında kurumsal, profesyonel, oturmuş bir işleyiş… Ama içeride ne düzen var, ne adalet. Sadece bir sessiz alarm çalıyor: “Bugün sıra bende mi?” Her gün işe gider gibi değil de bir mayın tarlasına giriyor gibi hissediyorsan… Bir karar verilecek ve her ne kadar konu seni ilgilendirmese de,…

Markalarla çalışmayı her zaman bir yaratım süreci gibi gördüm. Strateji kurarken, ton of voice belirlerken, bir markaya kimlik kazandırırken hep içsel bir yerden bağlandım. Sanki her markada biraz sezgi, biraz içgörü, biraz da kalpten bir hikâye var gibiydi. Ve fark ettim ki; marka yaratmak aslında dişil bir eylem. Düşünsene… İçgörüyle…

Bu yazı hem Powerpoint hem evrenin dilinden anlayanlara… Sabah 09:00’da başlayan toplantı trafiği, Teams bildirimleri, Excel tablosundan fırlamış gibi hissettiren bir dünya… Kahve daha yeni biterken gelen acil brief, gün boyu uzayıp giden e-posta zincirleri, yapılacaklar listesinin hiç eksilmeyen kalemleri…Bir yanda kurumsal sorumluluklar, diğer yanda içsel üretkenlik hayali.Ve günün sonunda…

Bir zamanlar mutluluğun eve geldiği, ayakkabılarını kapının girişine bıraktığı, mutfağa girip kendine bir kahve yaptığı günler vardı. Fonda ”Hayat Sevince Güzel” çalardı. Mutluluk, kahve fincanını alır ve koltuğun ucuna ilişir, “Ay valla bugün hava ne güzel” diye başlardı söze. O günler… Biraz naftalin kokuyor artık. Şimdi mutluluk varsa, story’den geçerken…

Bugün yine her zamanki gibi dışımdaki kadın hazırlandı. Toplantı öncesi saçlarını düzleştirdi, kahvesini aldı, gülümsedi. Ama içimdeki kadın kapının önünde durdu.“Yine mi gidiyoruz o binaya?” dedi. Maalesef ki girdik içeriye. Çünkü “profesyonellik” bunu gerektirir. Çünkü işimizi kişiselleştirmemeliyiz. Çünkü birileri bize hep şunu söyledi: ”Kırılgan olma canım, burası özel sektör…” Mobbing…