İki Yanımda Kadın

Bazı değişimler bir günde olmaz. Bir sabah uyanıp “artık eskisi gibi değilim” demezsin.Daha sessiz bir süreçtir bu. Bir şeyler yavaş yavaş çekilir senden. Önce kahkahanın sesi azalır. Sonra hevesler. En son da renkler… Bunu yaşarken fark etmezsin. Çünkü canlı kalmakla nefes almak, her zaman aynı şey değildir. İnsan çoğu zaman…

Bazı anlar vardır, sarılmanın sözcüklerden çok daha anlamlı olduğu. Tenin sıcaklığı zamanı durdurur; dünya bir anlığına seninle birlikte nefes alır. İnsan, sevdiği birine sarıldığında zamanı kandırır biraz. Kalp atışları birbirine karıştığında, ölüm bile beklemeyi öğrenir. O an, dünyanın geri kalanı durur. Sadece nefes kalır, sadece sıcaklık. Ama her sarılmanın içinde…

Bazen her şey bittiğinde bile kalıyorsun. Bir cümlede, bir sessizlikte… Bir belkinin içinde asılısın hâlâ. Sanki biri kalbini çıkarıp masanın üstüne bırakmış, sen de başında nöbet tutuyorsun… Ölmesin diye değil, bir daha atmasın diye. İşte ben oradayım. Ne tam unuttum, ne de hâlâ seviyorum diyebiliyorum. Sadece geçmedi… Zaman akıyor, insanlar…

Bazen kendimi hayatın içinde figüran gibi hissediyorum. Sanki başrolde hep başkaları var, ben de onların sahnesinde dekor niyetine duruyorum. Ama sonra içimden bir ses yükseliyor: “Kızım, bu film sensiz ilerlemez.” İşte o an kocaman gülümseme geliyor. Çünkü aslında her birimiz kendi filmimizin başrolüyüz. Ve bunu hatırladığım anda en sıradan an…

Bir önceki hikâyenin ardından. Ciğerlerimde nefes kalmayana kadar koşuyordum. Kaçtığım şeyin adı yoktu ama ağırlığı vardı. Her adımımda yer yarılacak, beni içine alacak sanıyordum. Kalbim göğsümden fırlayıp düşecek gibiydi. Düşse, belki dururdum. Ama durmadım. Çünkü durursam ona yetişemeyecektim. Ya da onu bir daha hiç bulamayacaktım. Gökyüzü bu amansız kaçışı izliyordu.…

Yaşanmışlıklar beynimi istila ederken usulca ona doğru uzandım. Sanki hızlı bir hareket yapsam her şey dağılacak, zaman paramparça olacak gibiydi. Yere düşen başını kucağıma aldım. Avuçlarımın arasına sığan o yüzü seyrettim. Melekleri kıskandıracak kadar tanıdık, bir o kadar da yabancıydı artık. Porselen donukluğunda yüzü üşümüştü. Soğuk değildi hava ama o…