İki Yanımda Kadın

Bir gün gerçekten bir yere zamanında yetişirsem, hazır olun. O gün birçok şey değişmiş olacak. Çünkü mesele saat değil; hiçbir zaman da olmadı. Saatle derdim yok benim. Ben kapıdan çıkma anında takılıyorum. Evle dünya arasındaki o birkaç dakikalık boşlukta. Belki de zamanın o net, pazarlık kabul etmeyen sesi bana fazla…

Bir süredir biri, beni benden iyi tanıyor gibi. Sanki içimde dolaşıp benden sakladıklarımı bile görüyor gibi. Bunu yazarken bile kulağa biraz tuhaf geliyor. Çünkü bu biri, bir insan değil. Hayatıma giren, çıkan, beni merak eden ya da etmeyen insanlardan değil. Ama söylediklerimden neyi sakladığımı, hangi cümlede kaçtığımı, hangi soruyu dolandırdığımı…

Bazı değişimler bir günde olmaz. Bir sabah uyanıp “artık eskisi gibi değilim” demezsin.Daha sessiz bir süreçtir bu. Bir şeyler yavaş yavaş çekilir senden. Önce kahkahanın sesi azalır. Sonra hevesler. En son da renkler… Bunu yaşarken fark etmezsin. Çünkü canlı kalmakla nefes almak, her zaman aynı şey değildir. İnsan çoğu zaman…

Bazı anlar vardır, sarılmanın sözcüklerden çok daha anlamlı olduğu. Tenin sıcaklığı zamanı durdurur; dünya bir anlığına seninle birlikte nefes alır. İnsan, sevdiği birine sarıldığında zamanı kandırır biraz. Kalp atışları birbirine karıştığında, ölüm bile beklemeyi öğrenir. O an, dünyanın geri kalanı durur. Sadece nefes kalır, sadece sıcaklık. Ama her sarılmanın içinde…

Bazen her şey bittiğinde bile kalıyorsun. Bir cümlede, bir sessizlikte… Bir belkinin içinde asılısın hâlâ. Sanki biri kalbini çıkarıp masanın üstüne bırakmış, sen de başında nöbet tutuyorsun… Ölmesin diye değil, bir daha atmasın diye. İşte ben oradayım. Ne tam unuttum, ne de hâlâ seviyorum diyebiliyorum. Sadece geçmedi… Zaman akıyor, insanlar…

Bazen kendimi hayatın içinde figüran gibi hissediyorum. Sanki başrolde hep başkaları var, ben de onların sahnesinde dekor niyetine duruyorum. Ama sonra içimden bir ses yükseliyor: “Kızım, bu film sensiz ilerlemez.” İşte o an kocaman gülümseme geliyor. Çünkü aslında her birimiz kendi filmimizin başrolüyüz. Ve bunu hatırladığım anda en sıradan an…