İki Yanımda Kadın

Hayat bazen dağınık hissettirebilir. Günlük koşturmacada, fark etmeden başkalarının planlarına karışırız. Sabah alarmı bir savaş zili gibi çalar; uyanır, hazırlanır, yetişmeye çalışırız. Akşam olduğunda tek istediğimiz uzanmak olur. Yapılacaklar listesi kabarır, cevap bekleyen mesajlar birikir, bizse kendimizi bile bir türlü duyamayız.

Ama bu döngüyü kırmanın yumuşak, sevgi dolu bir yolu var: Kendine ait bir ritüel yaratmak.

Bu yazıda sana hazır reçeteler vermeyeceğim. Aksine, seni kendi iç ritmini hatırlamaya davet edeceğim. Çünkü şifa, herkesin içinden gelir. Ritüeller; tekrar dengeye gelmek, hayatla el sıkışmak ve kendinle yeniden buluşmak için çok güçlü bir alan sunar. Sessiz de olabilir, renkli de; uzun ya da kısacık… Önemli olan: Senin için anlamlı olması.

Ayın Döngüsüyle Yaşamak

Ben ay takvimini sadece bir zaman çizelgesi gibi değil. Bir iç ritim gibi takip ediyorum. Yeni ay geldiğinde durur, niyetlerimi yazarım. Dolunayda ise duygularım yoğunlaşır; silkelenir, bırakır, arınırım. Bazen bir mum yakarım, bazen sadece sessizce oturur, derin bir nefes alırım.

Ayın evreleri bana doğayı ve değişimi hatırlatır. Yeni ay, başlamak için bir fırsattır. Dolunay ise görmek ve vedalaşmak için. Ayı izlemek, kendi ruh halimi fark etmemi sağlar. Gökyüzü nasıl değişiyorsa, biz de değişebiliriz. Ve bu tamamen doğal…

Sezgisel Gün Planlama

Haftanı planlarken sadece “Ne yapmam gerekiyor?” diye değil, “Neye ihtiyacım var?” diye de sorabilirsin. Ben bazen pazar akşamları ajandamı açar, kalemi elime alır ama yazmadan dururum. Çünkü önce kendime kulak vermem gerekir. Belki pazartesi yoğun bir gün yerine, sessiz bir yürüyüş ister bedenim. Belki çarşamba sabahı kahveyle birlikte kısa bir meditasyon iyi gelir.

Renkli kağıtlara çizdiğin bir takvim, günlere yazdığın birer kelime niyet: “Huzur, nefes, varlık”. Bunlar küçük ama etkili yön bulma araçları. Zamanı sadece üretkenlikle değil, anlamla da yaşamak mümkün. Ve belki de en güzel plan, sezgisel olandır.

Evde Basit Ama Kutsal Ritüeller

Benim için sabahın ilk suyunu içmek bir ritüeldir. Sadece su değil; bir başlangıç, bir hatırlama. Bazen bir mumu yakmak, bir perdeyi usulca aralamak, suya içten bir niyet fısıldamak…

Sabah 10 dakikalık bir meditasyon, gün boyu bedenimde yer eden bir sakinlik yaratabilir. Akşam, kalbime iyi gelen bir şarkıyı dinlemek ya da defterime “Bugün en çok ne hissettim?” diye yazmak, beni kendime geri getirir. Ritüeller, sınırlar değil; nefes alan yerlerdir.

Bir fincan kahveyi özenle hazırlamak da bir ritüeldir. Pencere önünde menekşeye dokunmak, yastığını düzeltirken bir teşekkür mırıldanmak da. Bunların hiçbiri belki büyük değil ama seni sen yapan detaylardır.

Senin Ritüelin Nasıl Olur?

Kendi ritüelini yaratmak için ne bir eğitime ne de izin almaya ihtiyacın var. Hangi mumu yakacağını, hangi bitkiyi içeceğini, hangi kelimeyi mantran yapacağını sen belirlersin.

İstersen kendine küçük bir kutu yap. İçine sevdiğin taşları, fotoğrafları, tütsüleri, birkaç kelimelik niyet kartlarını koy. Belki bir şiir, belki sana özel bir mektup. Bu kutu sadece senin alanın. İçinde seni iyi hissettiren her şey olsun.

Hayat sana kendi ritmini bulman için alan açıyor. Dinle, hisset, yarat! Çünkü her gün, yeniden başlamak için bir davettir.

Peki, Benim Sıfırlanma Ritüelim Nasıl?

Kendimi yorgun, dağılmış ya da içime kapanmış hissettiğimde suya dönerim. Evde küvet yok. Ama duş bile benim için başlı başına bir dönüşüm alanı yaratıyor. Önce banyoyu temizlerim, sonra banyoyu hoş bir tütsüyle dolaşır, kendim için alan açarım. Hafif bir müzik veya frekans dinlerken, derin bir nefes alır girerim suyun içine. Duşun altında gözlerimi kapatır, her damlayı altın ışıklar gibi hayal ederim. Sanki üzerimde siyah dumanlar vardı da o suyla aktı gitti gibi düşünürüm. Bedenimden akan suyla üzerimdeki ağırlıkları da akıtırım. İçimden “temizleniyorum, yenileniyorum” derim. Bazen dua ederim, bazen sadece teşekkür ederim.

En son bir kapta kendime durulama suyu hazırlarım. O kabın içine epsom tuzu, kurutulmuş lavanta ya da gül yağı o an ihtiyacım olan her neyse onu eklerim. Ve bu suyu başımdan aşağı döker öyle çıkarım.

Duştan çıkınca kendimi yumuşacık bir havluyla sararım. Ayaklarıma susam yağı sürerim. Camdan dışarı bakar, bitki çayımı yudumlarım. Bu küçük ama derin anlarda kalbime şöyle fısıldarım:
“Buradasın. Güvendesin. Ve bugün de geldin. Kendine.”

Her gün, kendinle yeniden tanışmak için bir fırsat. Belki bir mum, belki bir nefes, belki de sadece bir bakışla… Hayat sana sürekli bir şeyler fısıldıyor. Onu duyman, o ritme kendi adımlarını katman yeterli. Ritüelin neye benzediği değil, seni nasıl hissettirdiği önemli. O yüzden unutma: Ritüelin seni sana döndürüyorsa, doğru yoldasın. Ve en güzeli, bu yolda her zaman yeniden başlayabilirsin.